این حالت می‌تواند در واکنش به بحران‌های بزرگ جهانی مانند همه‌گیری بیماری‌ها، جنگ‌ها، بلایای طبیعی و همچنین بحران‌های شخصی مانند بیماری‌های جدی، مشکلات مالی، یا فروپاشی روابط خانوادگی ایجاد شود.

در این شرایط، بدن و ذهن فرد به‌طور مداوم در حالت «جنگ یا گریز» قرار دارند که می‌تواند منجر به خستگی عمیق، اضطراب و حتی فرسودگی شغلی شود.

فرسودگی پس از بحران تنها محدود به افراد نیست، بلکه سازمان و جوامع را نیز به چالش میکشد
یکی از عوامل مهم تشدید‌کننده خستگی ناشی از بحران، دسترسی مداوم به اخبار و پوشش گسترده رسانه‌ای اتفاقات است.

جریان بی‌وقفه اطلاعات منفی، به‌ویژه در دوران بحران، موجب افزایش اضطراب و احساس بی‌کمکی می‌شود.

همچنین عدم پیش‌بینی‌پذیری و کنترل بر رویدادها، احساس بی‌ثباتی را تقویت کرده و فرد را در موقعیتی قرار می‌دهد که احساس بی‌قدرتی می‌کند.

انزوای اجتماعی نیز نقش مهمی در بروز این نوع خستگی دارد؛ زیرا تغییراتی مانند قرنطینه، تعطیلی محل کار یا کاهش تماس‌های اجتماعی می‌توانند باعث کاهش حمایت‌های اجتماعی ضروری شوند که به مدیریت استرس کمک می‌کنند.

در محیط کار نیز تغییرات سازمانی، احتمال اخراج، یا افزایش فشارهای شغلی در دوران بحران، می‌تواند منجر به خستگی شغلی شود.

کارمندان در این مواقع با ترس از از دست دادن شغل، کاهش امنیت شغلی و افزایش بار کاری (به‌ویژه در صورت کاهش نیروی کار) دچار استرس مزمن می‌شوند.

تشخیص به‌موقع علائم این خستگی – مانند خستگی غیرقابل توجیه، کاهش انگیزه، افسردگی خفیف تا متوسط و کاهش تمرکز – می‌تواند به پیشگیری از آسیب‌های جدی‌تر کمک کند.

راهکارهایی مانند مدیریت استرس، حمایت‌های روانی، تعادل مناسب بین کار و زندگی شخصی و ایجاد شبکه‌های حمایتی می‌توانند به فرد و سازمان‌ها کمک کنند تا از فرسودگی جلوگیری کرده و سلامت روان و جسمی خود را حفظ کنند.

فرسودگی پس از بحران به حالت روانی و فیزیولوژیکی اشاره دارد که پس از مواجهه با حوادث شدید استرس‌زا یا بحران‌های طولانی مدت ایجاد می‌شود.
این وضعیت می‌تواند شامل خستگی شدید، کاهش تمرکز، بی‌خوابی و حتی ناتوانی در انجام وظایف روزمره باشد.
در مدیریت رویدادهای طبیعی ، یاحوادث انسان ساز مثل جنگ یا حملات تروریستی، تاب‌آوری در بحران (Resilience in Crisis) به عنوان یک عنصر بسیار مهم شناخته می‌شود، زیرا قابلیت سازمان‌ها و افراد را برای مقابله با فشارها، یادگیری از تجربیات و بازگشت به حالت عادی افزایش می‌دهد.
این مفهوم با مراحل مدیریت بحران تداخل دارد، زیرا بدون برنامه‌ریزی برای کاهش فرسودگی، فرآیند بازیابی کُند و ناکارآمد خواهد شد.  
مدیریت بحران فرآیند ساختارمندی است که شامل شناسایی بحران، پاسخ‌گویی فوری، کنترل آثار منفی و بازیابی بلندمدت می‌شود.

بر اساس منابع معتبر، این فرآیند دارای ۶ مرحله است:
۱) آمادگی پیش‌از بحران،
۲) شناسایی بحران،
۳) واکنش فوری،
۴) کنترل خسارات،
۵) بازیابی کوتاه‌مدت،
۶) یادگیری و بهبود بلندمدت.

هر مرحله نیازمند استراتژی‌هایی برای تقویت تاب‌آوری در بحران است، زیرا این توانایی اجازه می‌دهد سازمان‌ها از بحران به عنوان فرصتی برای تحول استفاده کنند.
 
مرحله اول: آمادگی پیش‌از بحران  
اولین مرحله مدیریت بحران، آمادگی است. در این مرحله، سازمان‌ها باید ریسک‌های احتمالی را شناسایی کنند و سناریوهای واکنش را طراحی کنند. این شامل آموزش کارکنان، ایجاد تیم‌های مدیریت بحران و توسعه برنامه‌های ارتباطی است. تاب‌آوری در بحران از این مرحله شکل می‌گیرد، زیرا آمادگی می‌تواند اضطراب را کاهش دهد و واکنش موثرتری را تسهیل کند. به عنوان مثال، بیمارستان‌هایی که مانند بحران‌های اپیدمیولوژیکی را شبیه‌سازی می‌کنند، در زمان واقعی بهتر عمل می‌کنند .
مرحله دوم: شناسایی بحران  
شناسایی به موقع بحران نقش کلیدی در کاهش آثار آن دارد. این مرحله شامل جمع‌آوری اطلاعات، تحلیل داده‌ها و تشخیص سطح جدیت بحران است. سیستم‌های هوش تجاری و تحلیل داده‌های واقع‌وقت ابزارهایی هستند که می‌توانند به شناسایی بهتر کمک کنند. در این مرحله، تاب‌آوری در بحران باعث می‌شود تصمیم‌گیرندگان تحت فشار بتوانند با آرامش نسبی اقدام کنند و جلوی تصمیمات اشتباه را بگیرند .
 مرحله سوم: واکنش فوری و چالش‌های فرسودگی  
در این مرحله، باید اقدامات فوری برای کاهش خسارات انجام شود. این شامل تخصیص منابع، ارتباط با ذینفعان و اجرای برنامه‌های اضطراری است. با این حال، فرسودگی پس از بحران می‌تواند در این مرحله شروع شود، زیرا فشارهای شدید و کار در شرایط استرس‌زا باعث خستگی شدید در تیم‌های عملیاتی می‌شود. مدیران باید از ابزارهای مدیریت استرس و تخصیص منابع انسانی مکمل استفاده کنند تا تاب‌آوری در بحران حفظ شود .
مرحله چهارم: کنترل خسارات و بازیابی مقدماتی  
پس از پاسخ اولیه، تمرکز بر کنترل خسارات و جلوگیری از گسترش بحران است. این مرحله می‌تواند شامل تعمیر زیرساخت‌ها، احیای خدمات ضروری و اطمینان از امنیت باشد. در این مرحله، تاب‌آوری در بحران با توجه به توانایی سازمان در تعدیل سریع عملکردش، آشکار می‌شود. به عنوان مثال، شرکت‌هایی که دارای منابع اضطراری انعطاف‌پذیر هستند، می‌توانند زودتر به حالت عادی بازگردند .
مرحله پنجم: بازیابی کوتاه‌مدت و مدیریت فرسودگی  
بازیابی کوتاه‌مدت شامل اقداماتی است که به بازگشت به فعالیت‌های معمول کمک می‌کند. در این مرحله، فرسودگی پس از بحران به اوج خود می‌رسد، زیرا تیم‌ها با فشارهای تکراری و نیاز به تسریع در فرآیند بازیابی مواجه می‌شوند. مدیریت این فرسودگی نیازمند استراحت‌های منظم، پاداش‌های معنوی و شناسایی سریع علائم خستگی است. در این مرحله، تاب‌آوری در بحران با توجه به ظرفیت سازمان در احیای روحیه کارکنان سنجیده می‌شود .
مرحله ششم: یادگیری و بهبود بلندمدت  
آخرین مرحله مدیریت بحران، یادگیری از تجربیات است. این شامل بررسی موفقیت‌ها و شکست‌ها، به‌روزرسانی برنامه‌های آمادگی و تقویت ساختارهای مقاوم است.
تاب‌آوری در بحران در این مرحله به معنای تبدیل تجربه منفی به فرصتی برای رشد است. به عنوان مثال، سازمان‌هایی که پس از یک بحران فناوری‌های نوین را به کار می‌گیرند، می‌توانند در آینده بهتر مقابله کنند .
دکترمحمدرضا مقدسی مدیر و بنیانگذار خانه تاب آوری در ادامه اظهار میدارد فرسودگی پس از بحران یک چالش اجتناب‌ناپذیر در مدیریت بحران است که بدون برنامه‌ریزی دقیق می‌تواند منجر به شکست فرآیندهای بازیابی شود. با این حال، تاب‌آوری در بحران به عنوان یک استراتژی کلیدی می‌تواند به سازمان‌ها و افراد کمک کند تا از بحران به عنوان یک فرصت یادگیری استفاده کنند.
ادغام این مفهوم در تمامی ۶ مرحله مدیریت بحران (از آمادگی تا یادگیری) ضروری است، زیرا تنها راه مقابله با فرسودگی، ایجاد ساختارهای منعطف و تمرکز بر بهبود مستمر است.