به گزارش روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه، دانیال محبی کارگردان برجسته و برگزیده سی و هفتمین تئاتر فجر کرمانشاه طی پیامی از فداکاری برای وطن نوشت. 

متن پیام به این شرح است:

به نام زیبایی

لوح تکرار شد، بار دیگر، برای ایران، در زمان ما. مایی که حال ندیده ای دیگر نداریم، بسیارها شنیده ایم و جمله های نساخته  فراوان نگفته ایم.

شهریور سال گذشته در تالار انتظار کرمانشاه و بهمن ماه در سالن چهارسو تهران بود که با نمایش " آرگومان" سه لوح نوشته شده در تاریخ ایران را به تصویر کشیدیم. لوح های درخشان که می‌شکستند و از آینده به گذشته نقب می‌زدند، برای آگاهی و برای تامل کردن، لوح هایی که نور به چشمان بازیگران باز می‌کرد و راویان تاریخ می‌شدند.

لوح بسته شدن دروازه های شیراز به روی لطفعلی خان زند به دست ابراهیم خان کلانتر و شاهی آغا محمد خان قاجار، لوح ترور سردار و نگهبان مشروطه یارمحمد خان کرمانشاهی، لوح شب کودتای 28 مرداد، التماس های دکتر حسین فاطمی به دکتر مصدق برای پایداری و مقاومت، دست درازی های استکبار و جولان شعبان بی مخ ها و در پایان حذر از لوحی دیگر، از خیانتی دیگر ، لوح چهارمی که این بار نور خود را به جای بازیگران به چشم تماشاگران باز می‌کرد و پایان.

امروز است، آن لوح  ناگفته که در چشم تماشاگران ماند،پس لوح دارد نوشته می‌شود، صفحه ای از تاریخ با جوهر سیاه نوشته می‌شود که چه بر سر ایران آمد و ایرانیان چه کردند. سرزمین زیبای من، ایران من، با  سر سربلند سبز خود، درد هایی سرخ و خونین در رد پاهایش دارد، پدیدآور شدن پرچم از این پیکر نیازمند روی سفید ایرانیان است، چهره ای که رنج تا بگویی کشیده ، در پی هر چین آن غم و درد فراوان دارد. از طلوع تاریخ تا کنون، بسیار چوپانان که سرداران به دشمن فروختند، بسیار کلانتران که شاهان سربریدند، بسیار نانجیبان که بر جان کلمه دشنه کشیدند. چه هیاهویی دارد چه هلهله ها که فریاد دردمندان را بلعید و چه افسران که چکمه بر دست کودکانش فشردند.

آه مادر زیبای من، آی گیسو بلند، ایران بانو

کوچکترین سربازت آماده است، اگر در مدرسه معلم روشنگری برای فرزندانت نبودم، اگر در صحنه نمایش  چراغی  در دل مردمت روشن نکردم و اگر در دامنت رفتگر خوبی برای طبیعت نبودم ، حال آماده ام جانم را فدای پایداریت کنم.

پاینده ایران

دانیال محبی

یازدهم فروردین یکهزار و چهارصد و پنج